Onderstaande tekst verscheen in een boekje dat Stadsdeel Zeeburg uitbracht ter ere van de 1e paal op 2 maart 2000. Een impressie van het planvormingsproces vanuit bewonersperspectief!

En nou is het afgelopen!

 

(want we gaan nu echt beginnen)

 

 

Bij het project Zeeburgerdijk-Oost schijnt alles altijd eerst een keer mis te moeten gaan. Zo zou de eerste paal oorspronkelijk in juni 1999 worden geslagen. Daar kwam wat tussen, een ontbrekende vergunning of zoiets.

De eerste valse start was die van het planteam van het stedebouwkundig plan. Het eerste jaar leek het alsof we elke vergadering opnieuw begonnen. Daarna werd bureau Rataplan ingehuurd en vanaf dat moment kwamen we iedere vergadering min of meer verder. Het planteam had het niet altijd gemakkelijk: gegevens ontbraken, een rioolbuis bleek een factor tien groter en er kwam een stadsdeelwerf dwars doorheen gefietst. Er waren fikse discussies, bijvoorbeeld over een autoluwe wijk, maar we geloofden allemaal in hetzelfde: er zou een milieuvriendelijke wijk gebouwd moeten worden met respect voor de bestaande omgeving. Alle vroegere bewoners zouden terug moeten kunnen keren. Toen het plan financieel waarachtig ook nog haalbaar was, lachte de toekomst ons tegemoet.

Het ontwerpteam kon beginnen. Een tweede valse start. De Dageraad had een projectontwikkelaar als deskundige ingehuurd. Binnen de kortste keren joeg hij de (weinige) bewoners die aan het ontwerpteam konden deelnemen, boven in de gordijnen met zijn drive-in woningen met twee badkamers en een dakterras. Na een paar maanden modderen, kwam er een nieuwe projectleider. Hij begreep de bewoners en de visie die in het stedebouwkundig plan was vastgelegd. De drive-in woningen en bijbehorende meneer waren onmiddellijk van de baan. Al snel zaten er veel meer bewoners rond de tafel dan de afgesproken vier. Het ontwerpteam verliep daarna natuurlijk niet zonder de nodige discussies, emoties en ruzies, maar het was ook gezellig. Niet alle wensen van de bewoners zijn uiteindelijk verwezenlijkt: er komen geen zonnecollectoren, het wordt geen houtskeletbouw, er komt geen gescheiden watersysteem. Toch krijgen we in grote lijnen wat we wilden. Halverwege moest er nog een compleet bouwblok geschrapt worden ten gunste van het behoud van de monumentale beukenbomen. Dat gebeurde bijna vanzelfsprekend. Behoud van het groen was nu eenmaal het uitgangspunt van het hele ontwerp. Dat het stadsdeel vervolgens in die zelfde beuken begon te zagen en dat we weer een rel moesten trappen om daar een einde aan te maken, is een ander verhaal...

Driemaal is scheepsrecht, daarom moet nu maar eens afgelopen zijn. Van nu af aan gaat alles in één keer goed! Wat niet afgelopen zal zijn is rol van de bewoners: we zijn en blijven kritisch en betrokken. We blijven ook gezellig. We verheugen ons nu al op het Eerste Nieuwe Grote Zomerfeest samen met onze nieuwe buren.

Hannie van Blitterswijk

Maart 2000